Ψηλά στα βουνά του Τιτάρου, στα όρια με την Πιερία, το Λιβάδι είναι το μεγαλύτερο βλαχοχώρι της περιοχής και ένα από τα πιο ζωντανά ορεινά χωριά της Θεσσαλίας. Φτάνετε από τον δρόμο της Κατερίνης μετά τη Δολίχη, ή από το Σαραντάπορο και τον Άγιο Δημήτριο. Παλιά λεγόταν Ασημοχώρι, γιατί τα πετρώματα της περιοχής γυάλιζαν στον ήλιο σαν ασήμι. Το σημερινό όνομα το χρωστά στα απέραντα λιβάδια που το περιβάλλουν.

Ιστορία

Από εδώ πέρασε, λένε, ο στρατός του Ξέρξη πριν κατευθυνθεί στα στενά του Σαρανταπόρου. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το Λιβάδι έγινε κέντρο γραμμάτων: η Σχολή Λιβαδίου, με πρωτεργάτη τον Άνθιμο Ολυμπιώτη (1768-1795), μόρφωσε γενιές. Εδώ γεννήθηκε ο Γεωργάκης Ολύμπιος, ένας από τους μεγάλους ήρωες της Επανάστασης, που θυσιάστηκε στη Μονή Σέκου. Το σπίτι του είναι σήμερα μουσείο.

Τι να δείτε

Το Σπίτι-Μουσείο του Γεωργάκη Ολύμπιου και το Αρχοντικό.
Το Ζάννειο Πνευματικό Κέντρο και το Καταφύγιο Αγροτικής Κληρονομιάς.
Την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας, την Κοίμηση της Θεοτόκου και τον ιστορικό Προφήτη Ηλία.
Το ξωκλήσι του Αγίου Μοδέστου, προστάτη των ζώων, και το άγαλμα της Βλάχας.

Φύση

Γύρω από το χωριό απλώνεται παρθένο δάσος οξιάς με πανύψηλα δέντρα, ενώ το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 περνά από τα ορεινά του. Οι θέσεις Φλάμπουρο, Παλιοδέρβενο, Σάπκα και Σάλτσι, καθώς και το φράγμα του Λιβαδίου, είναι αφετηρίες για αμέτρητες εξορμήσεις.

Γεύσεις και γιορτές

Το Λιβάδι είναι ονομαστό για τη φέτα, τα τυριά και την πατάτα του. Αξίζει να τα αναζητήσετε στους τυροκομικούς συνεταιρισμούς και στον γυναικείο συνεταιρισμό «Ο Σοφράς». Το χωριό γεμίζει τον Δεκαπενταύγουστο, όταν όλοι μαζεύονται στην πλατεία κάτω από τον πλάτανο, και με τον «Πολιτιστικό Αύγουστο». Τον χειμώνα ζωντανεύουν οι Ντούφες, τα Μπαμπαλιούρια και οι αποκριάτικοι φανοί.